-- สีแดง --
ปีศาจผู้มีร่างกายสีขาวออกเดินทาง
ร้องเล่นเต้นรำไปตามทางเดิน
ผู้คนมากมายที่พบพาน ต่างก็หัวเราะยินดีและไม่มีความกลัวในใจ
...แต่จะหาใครยอมเป็นเพื่อนกับปีศาจได้เล่า?...
มีเส้นขวางอันบางเบาขีดคั่นกั้นไว้...
ในโลกที่แสนกว้างใหญ่
ไม่ได้ต่างไปจากโลกปีศาจที่เป็นสีดำ
แม้จะมีสีสันอันแตกต่าง
แต่ระยะทางที่มองไม่เห็นก็ตีเส้นเอาไว้ไม่ให้่ล่วงล้ำกล้ำกราย
ปีศาจผู้กลวงเปล่าอยู่ในสีขาวที่ระบายไว้
จึงถอดถอนใจออกมาิอย่างเดียวดาย ท่ามกลางผู้คนที่ยังคงเต้นรำไปกับปีศาจ
"เธอเป็นอะไรไป?" ...เสียงของเด็กน้อยถามขึ้น...
ปีศาจหันไปหาต้นเสียง
และพบกับเด็กน้อยผู้มีร่างกายเป็นสีแดง...
"ไม่มีอะไรหรอก..." ปีศาจตอบพร้อมกับยิ้มแย้มเต้นรำเช่นที่ทำมา... "มาเต้นรำกับชั้นมั๊ย?"
เด็กน้อยเผยรอยยิ้มสีแดงสดใส "ได้สิ"
...ในพลันที่แขนขาเล็กๆสีแดงนั้นเคลื่อนไหว
ได้ทิ้งรอยทางอันสดใสไว้ในอากาศ
ปีศาจได้พบเห็นแสงสีที่ไม่เคยมีในสีขาว-ดำ
รายล้อมปรากฏขึ้นในตัวของเด็กน้อย
รอยยิ้มเกิดขึ้นพร้อมกับที่ขา้ก้าวไป...
"เธอแปลกดีนะ" เด็กน้อยพูดพร้อมกับเต้นรำ
ปีศาจตกใจและงุนงง "ทำไมล่ะ?"
"ก็เธอเต้นรำและแย้มยิ้มได้ทั้งที่เธอยังเศร้าใจ"
ปีศาจนิ่งงันไปเพราะคำถามของเด็กสีแดง
และก่อนที่ปีศาจจะตอบอะไร เด็กก็เอ่ยคำพูดต่อไป
"ถ้าเป็นชั้น ชั้นคงร้องไห้...
...ว่าแต่ เธอเศร้าเพราะอะไรล่ะ?"
"...เพราะชั้นไม่มีเพื่อน..." ปีศาจตอบ
"แม้่จะมีผู้คนรายล้อมกี่ร้อยพัน... แต่ไม่มีสักคนเลยที่จะเป็นเพื่อนของชั้น"
ปีศาจรำพึงรำพันไปเรื่อยๆ "...แล้วเธอจะมาเป็นเพื่อนชั้นได้รึเปล่า เด็กน้อย"
...เด็กน้อยทำเพียงเผยรอยยิ้มสีแดงสดใส...
"ไม่ได้หรอก" ...นั่นคือคำตอบ... "สีแดงของชั้นกับสีดำของเธอมันไม่เข้ากันน่ะ"
"งั้นรึ..." เพียงคำสั้นๆของปีศาจสีขาว มันมีความหมายมากมายเหลือเกิน
ในยามนั้น ปีศาจสัมผัสถึงความเย็นชืดบนใบหน้า
มันหลั่งน้ำตาออกมา
...น้ำตาที่เป็นสีดำ...
และสีดำนั้นก็เปื้อนใบหน้าที่ฉาบทาสีขาวไว้
ตัดผ่านลงไปเป็นรอยทาง
"...เด็กน้อย..." ปีศาจพูดเสียงสั่นเครือ
มันปิดหน้าตัวเองไว้... อับอายในรอยดำด่างบนสีขาว
"นับจากนี้ต่อไป ในตัวชั้นจะเป็นสีแดง"
...เด็กน้อยทำได้เพียงยิ้ม...
...ยิ้มออกมาเป็นสีแดง...
...ก่อนจะเดินจากไป...
...ไปสู่ท้องฟ้าที่เป็นสีแดง...
ทิ้งปีศาจให้ร้องไห้อยู่เบื้องหลัง...
ภายใต้แสงสีแดงที่ถักทอลงมาทับทาบ
เปลี่ยนผันร่างกายสีขาวให้เป็นสีแดงอย่างไร้ค่า
...ราวกับประชดประชัน...
...เสียงนกร้องในยามนี้ ช่างแหลมคมจนบาดลึกถึงหัวใจ...
-- สีแดงในสีดำ --
ปีศาจเดินทางกลับไปยังโลกที่มันคุ้นเคย แต่ไม่เคยจะคุ้นชิน...
ดินแดนที่ผู้คนต่างหวาดกลัวแม้ไม่เคยสัมผัส
...โลกแห่งปีศาจร้าย...
มันลบสีขาวอันไร้สาระออกไป
ทิ้งกายสีดำให้จมลงไปในความมืดมิดรอบข้าง
ทำตัวให้ชินกับความอ้างว้างเดียวดาย
จะเดินทางไปไกลเท่าไร...
จะสัมผัสในสีอะไร...
สุดท้ายแล้ว มีสิ่งใดที่แตกต่าง
ทุกสีก็มีความอ้างว้างอยู่ในตัว
ปีศาจสีดำได้กอบโกยเอาความมืดมิดที่มันหวาดกลัวเอาไว้
หล่อหลอมและรีดเหลาจนเข้ารูป
...โค้งคมเสียจนพร้อมจะสะท้อนแสงแปลบปลาบ...
...หากมีแม้แสงเพียงสักนิด...
...ทันทีที่ความมืดชำแรกผ่านเ้ข้าไปในสีดำ
สีแดงก็ไหลพุ่งออกมา...
ปีศาจนั่งมองสีแดงที่ไหลคลุกเคล้าปนกับสีดำ...
หลับตาลงอย่างเงียบงัน...
ภายใต้บรรยากาศขมุกขมัว
อากาศรอบตัวกลับหวานหอม...
ในความดำมืดนั้น
...สีแดงและสีดำคงได้หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกัน
...เสียดาย...
ปีศาจนั้นคงลิ้มรสไออากาศได้อีกไม่กี่อึดใจ
แต่ก็ยาวนานดั่งที่รอคอยมาทั้งชีวิต...