แปลกแฮะ น้องหนมปัง ทำไมอ่านแล้วรุ้สึกเหมือนคนปลงชีวิตเลยแฮะ (ถึงมันจะมีความหวังก็ตามที)

แล้ว เอ่อ.....น้องเป็นมะเร็งหรือเป่าเนี่ย ทะไมมองเห็นความตายซะตั้งแต่ยังเด็กนิ

ง่า.... ไม่ต้องมะเร็งก็ได้มั้งฮับ อวยพรกันซะซาบซึ้งน้ำตาไหลเชียวฮับ

มาเยี่ยมงับผม

พึ่งเคยเข้ามา แต่งเองเลยเหรอเนี่ย เก่งจังค่ะ

มาเยี่ยมยินดีที่ได้รู้จัก

แต่งเองเหรอคะ ?
ยังไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่
แต่อ่านแล้วรู้สึก...ไงก็ไม่รู้อ่ะ
ชอบท่อนตอนจบอะ มันดูมีความสุขดี ฮ่ะฮ่ะ!

ตอนที่ 1 มาแล้วนะคะ
ช่วยไปติชมทีค่ะ ( ดูท่าจะช่วยได้มาก )
ขอบคุณค่ะ ( :

ท่อนแรก
ความงดงามที่มีค่าที่สุด อาจเป็นเพียงปาฎิหาริย์ หรือไม่ก็ อาจบางที เป็นสิ่งที่สุดเอื้อม หากแต่เมื่อมันเป็นจริง นั่นแหล่ะคือ สิ่งที่มีค่าที่สุดเนอะๆ

-- ขนมปังไส้หวานครับ เดี๋ยวท่อนสองมาต่อตอนกลางคืนนะ เพราะตอนนี้กำลังมึนกับงานมหาศาลเลย
-- น่าสงสารน้องขนมปังใส้หวาน นะ ได้คำอวยพรดีๆจากเฟริสท์คุงด้วยงิ

-A-!ดีดีพีซัง!พรรณนาได้เพลิดเพลินอีกแล้วงิ ขอบใจสำหรับในmsnนะจ้ะ

ท่อน2
จะว่าไป เราชอบท่อน2มากกว่าท่อนแรกอีกงับ นายขนมปังใส้หวานนนนนน

อ่านแล้วรู้สึกว่า

*เข้มแข็ง*

แวะมาขอบคุณ สำหรับคำแนะนำนะค่ะ

มีแต่คนใช้สำนวนแบบนี้กันง่ะ ทำไมเราใช้ไม่เป็นหว่า ที่จิงแว้วนะมาเปนคนเกลาให้เราดีกว่า...หมายถึงเกลาสำนวนน่ะ

สุดยอดมากเลยคับ แล้วจะมาติดตามเรื่อยๆนะคับ
แอดจ้า..อิอิ

เติบโตจากที่ขยะแขยง วันใดที่ได้ดี ก็ไม่ควรลืมจุดที่เรามา
บางทีเกิดจากที่ใดก็ไม่แน่ว่าจะเป็นคนเช่นนั้นเสมอไป
...ยังมีกบฎได้นะครับ

ผลัดกันเยี่ยมผลัดกันชม
มาดูแล้วเป็นอะไรที่เข้าท่ามักๆ..
เก่งจังอ่ะ..

สวยดีครับ อยากให้เอามาโชว์อีกชอบครับ

พึ่งเข้ามาครั้งแรกฮะ...อยากจะบอกว่าพี่เก่งมากเลยฮะ
แต่ได้กินใจมากๆ บางบทถึงกับทำให้กระผมน้ำตาไหลเลยขอรับ....
ผมชักติดใจพี่ซะแล้วสิขอรับ^^
ขอเรียกว่าท่านพี่นะ ขอรับ แหะๆ