แต่มันกลับเป็นลำดับที่ถูกใจผมมาก ผมอ่านแล้วสะเทือนใจ ส่วนหนึ่งเพราะวันหนึ่งผมเคยเป็นอย่างddpมาก่อน ผมชอบมากกับคำว่าผืนผ้าที่ไม่ได้ถักทอ และวรรคสุดท้าย...

แต่ผมทำไม่ได้ ไม่รู้ว่าทำไม ถ้าddpจะพยายาม ผมก็เป็นกำลังใจให้สุดตัวเลยนะครับ

ไม่จำเป็นต้องคำนึงถึงการสื่อมากก็ได้ บางทีต้องการให้คนอื่นงงก็จะทำให้คนอื่นเขาไม่เข้าใจปล่าวๆ หรืออยากถ่ายทอดแบบที่เขาไม่รู้แต่ตัวเองรู้อยู่คนเดียวกันแน่

เราเกือบจะลืมกลิ่นหอมของดอกไม้ แต่วันที่เราเห็นดอกไม้ดอกนั้นอีกครั้ง เราก็ยังไม่สามารถลืมกลิ่นหอมของมันได้ ผมเข้าใจเอาเองว่ากรณีของddpคงเป้นแบบนี้เหมือนกัน

ตอบคุณอีวานฮับ... จริงๆ บางเรื่องข้าน้อยก็ไม่อยากจะให้คนอื่นรู้ลึกเกินไปน่ะฮับ... เพราะข้าน้อยไม่รู้ว่าคนที่ข้าน้อยรู้จักจะมาอ่านบ้างรึเปล่า ถ้าอ่านแล้วเค้าจะรู้สึกยังไง... เพราะอย่างนั้น เลยทำให้คลุมเครือไว้บ้างน่ะฮับ คล้ายๆกับว่ายิ่งเกี่ยวข้องกับคนที่มีตัวตนจริงเท่าไหร่ ข้าน้อยก็ยิ่งไม่อยากให้เด่นชัดฮับ...
...แล้วก็... เผื่อวันข้างหน้า ถ้าข้าน้อยกลับมาอ่านซ้ำ ข้าน้อยจะได้ไม่ต้องจมกับความรู้สึกขณะที่เป็นอยู่ไงฮับ... ให้มันลางเลือนและพอรู้ว่าเป็นเช่นไร แต่ไม่ต้องเห็นภาพชัดทุกสิ่งทุกอย่าง... มันดีต่อทุกฝ่ายจริงๆแหล่ะฮับ...
...มุมมองข้าน้อยแปลกเกินไปรึเปล่านะฮับเนี่ย... เหอะๆๆๆ

ความรักเปรียบดั่งสายใยบางๆละเอียดอ่อน แต่ในความละเอียดอ่อนกลับเหนียวแน่นยากจะตัดขาด ...กลิ่นหอมของดอกไม้ดอกนั้นจะอบอวลเบ่งบานได้ก็ต่อเมื่อได้รับการดูแลเอาใจใส่รดน้ำพรวนดินอยู่เสมอ..เราคงทำได้แค่เป็นดินคอยพยุงก้านดอกไม้ไว้ไม่ให้ล้มเมื่อเจอพายุโหมกระหน่ำได้เท่านั้น..

หวังว่าซักวันดอกไม้จะเบ่งบานอีกครั้ง(อย่างที่คุณปรารถนา)พร้อมกับพันธนาการที่เจือจางไปพร้อมๆกับการเวลา แปรเปลี่ยนจากสายโซ่ที่ดึงรั้งเป็นแค่สายหมอกบางเบาเย็นสบาย...นะคะ

ดีแล้วล่ะครับ ที่มาเขียนได้อย่างนี้ แม้สิ่งที่เขียนจะดูกำกวม แต่ก็ดีกว่าปกปิด หนีความเป็นจริง...การที่เราได้มานั่งพินิจ นั่งบันทึกถึงสิ่งต่างๆที่ผ่านเข้ามาในชีวิตเรา ไม่ว่าจะเป็นเรื่องสุข เรื่องทุกข์ ก็เป็นหลักฐานว่าเราเติบโตมากพอ ที่จะไม่หลีกหนีตัวตนของตัวเอง เป็นหลักฐานว่าเราพร้อมที่จะยอมรับและพัฒนามัน

วันข้างหน้าที่เราได้กลับมาอ่านความนึกคิดที่เราเคยเขียนไว้ มานั่งอ่านมุมมองความรู้สึกของตัวเองเมื่อครั้งก่อน ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเศร้าเพียงไหน...เราก็อาจจะยิ้มรับมันได้ และภาคภูมิใจที่ได้ผ่านมันมาในที่สุดครับ

อ่านแล้วก้อรุสึกดีอ่ะค่ะ

แต่ตอนนี้เศร้ามากมาย

เกินกว่าจะทำอะไรได้เหมือนที่เคย

จะมีสักทางไหมที่จะทำใจให้เป็นเพื่อนกับใครคนนั้น

แบบที่เขาขอมา...

เพราะถ้าจะให้ตัดเขาไปเลย ยอมรับว่าไม่ได้ค่ะ อยากจะได้ยินเสียงเหมือนเคยเป็นมาเป็นปีๆ

อยากจะเห็นหน้า

ติดอยู่นิดเดียว

'ทำไม่ได้อีกแล้ว'

แค่นั้นเอง T^T (รกไปนิดส์ โทดทีนะคะ)

น่าแปลกใจ ที่เราไม่สามารถเลือกทางเดินทุกๆเส้นทางที่มีได้
ทั้งๆที่ผู้คนพร่ำแต่บอกว่า มนุษย์ทุกคนมีทางเลือก ... หรือทางเลือกนั้นจะมองไม่เห็น? หรือทางเลือกนั้นจะไม่มีตัวตน?

สื่อออกมาได้ชัดเจนและถูกใจกิ๊ค่ะ ... อย่างน้อยก็เป็นอีก 1 เสียงที่มายืนยันกับสิ่งที่คุณพยายามบอก ...

ขอให้เข้มแข็งมากพอที่จะโบยบินสู่โลกกว้างได้ในเร็ววันอีกครั้งหนึ่งนะคะ

ใช้เวลาไปเถิด ใช้เวลาให้เพียงพอ ... แต่อย่าลืมว่ายังมีใครรอคุณอยู่ข้างนอกนั้นอยู่เสมอนะคะ

อกหักหรือแอบเศร้าอะไรอยู่หรือเปล่าเนี่ย..อุอุ