...ชั้นค่อยๆจ่อมจมลงในความมิดมิด...
ชีวิตมาสู่ปลายทางที่เคยมองเห็น
ทุกสิ่งเป็นไปตามวาระที่สมควร
ทุกสิ่งล้วนเป็นไปตามความเหมาะสม
มีเพียงตัวชั้น ซากศพอันโสมม ที่ยังคงสับสนอยู่ในราตรีที่ไม่มีรุ่งเช้า
ชั้นก้าวออกไปไม่ไหว เพราะความเจ็บปวด
แต่การยืนอยู่ตรงนี้ก็รวดร้าวไม่แพ้กัน
ชั้นจะหันไปทางไหนได้ ทางไหนกันที่จะไม่ต้องมีน้ำตา
...ไม่สิ...
ชั้นไม่ได้ร้องไห้มาตั้งแต่ต้น
ถึงแม้ว่าความเจ็บปวดจะล้นจนท่วมใจ
น้ำตาก็ไม่ได้หลั่งไหลออกมาตามปรารถนา แม้ในยามนี้
ราตรีอันขมขื่น เมื่อไรที่เจ้าจะจางหายไป
เมื่อไรที่ดวงตะวันจะย้อนกลับมาใหม่
รุ่งเช้าอันสว่างไสวยังอยู่ห่างไกลเหลือเกิน...
ชั้นยังเดินอยู่เพียงลำพังอย่างทรมาน
มีความร้าวราวและความเงียบเหงาเป็นเพื่อนร่วมเดินทาง
มีคามอ้างว้างและความเสียใจเป็นเพื่อนที่คอยปลอยโยนด้วยเสียงกระซิบแผ่วเบา
...คำว่า เรา มีแค่เพียงในฝันอันเพ้อเจ้อของชั้นคนเดียวเท่านั้น...
ชั้นโง่เองที่ยังรักและเป็นห่วง
ชั้นเป็นเพียงแค่บ่วงที่ดึงรั้งเธอไว้
ชั้นแค่ลืมไป ... ลืมไปว่าเธอยังมีคนข้างกาย
ผู้คนมากมายยังคอยช่วยเหลือเธออยู่
ขาดชั้นไปสักคน เธอก็คงไม่ได้รับรู้ถึงการหายไปของใครที่อยู่ตรงนี้
...ใครคนที่เป็นแค่ตัวตลกที่เต็มไปด้วยอันตราย...
...ใครคนที่ทำร้ายเธอเรื่อยมาแล้วอ้างว่าไม่รู้ ไม่ตั้งใจ...
ใครคนนั้นเลือกแล้วที่จะเดินจากไป...
สู่หนทางอันยาวไกลแต่ไร้ซึ่งจุดหมาย...
...สุดท้าย... ชั้นก็ไม่อาจรักษาสัญญาไว้ได้
...สุดท้าย... ชั้นก็ไม่อาจแย้มยิ้มอยู่เคียงข้างในยามที่เธอมีความสุข
...สุดท้าย... ชั้นก็จ่อมจมอยู่ในความทุกข์ที่ไม่จบสิ้น
ก้อนหินหล่นลงไปจากมืออีกครั้ง...
แม้ว่าโลกทั้งใบจะพังลงไปจนเหลือแต่ความว่างเปล่า...
เรื่องราวของชั้นกับเธอคงจบลงตรงนี้...
...ลาก่อน... คนดี ชั้นรักเธอเหลือเกิน
...ลาก่อน... คนที่ชั้นไม่อาจเดินเคียงข้างร่วมทางได้
...ให้นี่เป็นปลายทางที่ชั้นปวดร้าวเพียงลำพังก็พอ...
----------------------------------------
----------------------------------------
...ข้าน้อยไม่ต้องการคำปลอบใจ...
...ข้าน้อยไม่ต้องการกำลังใจ...
...ข้าน้อยแค่อยากร้องไห้...
...เพียงแต่น้ำตามันไม่ยอมไหลออกมาเสียที...
...เหมือนกับที่ข้าน้อยยังลบภาพเธอออกไปไม่ได้...
...ให้ข้าน้อยได้หลั่งน้ำตาออกมาเงียบๆ...
...จนกว่าความทรงจำทั้งหมดจะกลั่นออกมากับสายน้ำและหยดเลือด...
...ข้าน้อยกำลังจมลงไปสู่ความมืดมิดที่ไร้ก้นบึ้ง ลึกลงไป ลึกลงไป ลึก ลง ไป ลึก ลง ไป ลึก... ลง... ไป...
ลึก...
ลง...
ไป...
ลึก...
ลง...
ไป...
ชีวิตมาสู่ปลายทางที่เคยมองเห็น
ทุกสิ่งเป็นไปตามวาระที่สมควร
ทุกสิ่งล้วนเป็นไปตามความเหมาะสม
มีเพียงตัวชั้น ซากศพอันโสมม ที่ยังคงสับสนอยู่ในราตรีที่ไม่มีรุ่งเช้า
ชั้นก้าวออกไปไม่ไหว เพราะความเจ็บปวด
แต่การยืนอยู่ตรงนี้ก็รวดร้าวไม่แพ้กัน
ชั้นจะหันไปทางไหนได้ ทางไหนกันที่จะไม่ต้องมีน้ำตา
...ไม่สิ...
ชั้นไม่ได้ร้องไห้มาตั้งแต่ต้น
ถึงแม้ว่าความเจ็บปวดจะล้นจนท่วมใจ
น้ำตาก็ไม่ได้หลั่งไหลออกมาตามปรารถนา แม้ในยามนี้
ราตรีอันขมขื่น เมื่อไรที่เจ้าจะจางหายไป
เมื่อไรที่ดวงตะวันจะย้อนกลับมาใหม่
รุ่งเช้าอันสว่างไสวยังอยู่ห่างไกลเหลือเกิน...
ชั้นยังเดินอยู่เพียงลำพังอย่างทรมาน
มีความร้าวราวและความเงียบเหงาเป็นเพื่อนร่วมเดินทาง
มีคามอ้างว้างและความเสียใจเป็นเพื่อนที่คอยปลอยโยนด้วยเสียงกระซิบแผ่วเบา
...คำว่า เรา มีแค่เพียงในฝันอันเพ้อเจ้อของชั้นคนเดียวเท่านั้น...
ชั้นโง่เองที่ยังรักและเป็นห่วง
ชั้นเป็นเพียงแค่บ่วงที่ดึงรั้งเธอไว้
ชั้นแค่ลืมไป ... ลืมไปว่าเธอยังมีคนข้างกาย
ผู้คนมากมายยังคอยช่วยเหลือเธออยู่
ขาดชั้นไปสักคน เธอก็คงไม่ได้รับรู้ถึงการหายไปของใครที่อยู่ตรงนี้
...ใครคนที่เป็นแค่ตัวตลกที่เต็มไปด้วยอันตราย...
...ใครคนที่ทำร้ายเธอเรื่อยมาแล้วอ้างว่าไม่รู้ ไม่ตั้งใจ...
ใครคนนั้นเลือกแล้วที่จะเดินจากไป...
สู่หนทางอันยาวไกลแต่ไร้ซึ่งจุดหมาย...
...สุดท้าย... ชั้นก็ไม่อาจรักษาสัญญาไว้ได้
...สุดท้าย... ชั้นก็ไม่อาจแย้มยิ้มอยู่เคียงข้างในยามที่เธอมีความสุข
...สุดท้าย... ชั้นก็จ่อมจมอยู่ในความทุกข์ที่ไม่จบสิ้น
ก้อนหินหล่นลงไปจากมืออีกครั้ง...
แม้ว่าโลกทั้งใบจะพังลงไปจนเหลือแต่ความว่างเปล่า...
เรื่องราวของชั้นกับเธอคงจบลงตรงนี้...
...ลาก่อน... คนดี ชั้นรักเธอเหลือเกิน
...ลาก่อน... คนที่ชั้นไม่อาจเดินเคียงข้างร่วมทางได้
...ให้นี่เป็นปลายทางที่ชั้นปวดร้าวเพียงลำพังก็พอ...
----------------------------------------
----------------------------------------
...ข้าน้อยไม่ต้องการคำปลอบใจ...
...ข้าน้อยไม่ต้องการกำลังใจ...
...ข้าน้อยแค่อยากร้องไห้...
...เพียงแต่น้ำตามันไม่ยอมไหลออกมาเสียที...
...เหมือนกับที่ข้าน้อยยังลบภาพเธอออกไปไม่ได้...
...ให้ข้าน้อยได้หลั่งน้ำตาออกมาเงียบๆ...
...จนกว่าความทรงจำทั้งหมดจะกลั่นออกมากับสายน้ำและหยดเลือด...
...ข้าน้อยกำลังจมลงไปสู่ความมืดมิดที่ไร้ก้นบึ้ง ลึกลงไป ลึกลงไป ลึก ลง ไป ลึก ลง ไป ลึก... ลง... ไป...
ลึก...
ลง...
ไป...
ลึก...
ลง...
ไป...
ซึ้ง จนช้ำใจตัวเอง
ตอนนี้อารมณ์ประมาณนั้นเหมือนกันอะฮะ -*-