บนฟากฟ้าสีสดใสอันกว้างใหญ่ไพศาล...
ดวงตะวันยังเบิกบานแย้มยิ้มโปรยความสุข ความหวังไปทุกแห่งหน...
บนฟากฟ้าสีน้ำเงินทะมึนใต้เงาครึมแห่งราตรี...
ดวงจันทรายังคงมีรอยยิ้มอันสงบเยือกเย็น...
...แต่แฝงเร้นด้วยคราบน้ำตาที่ดูเศร้าหมอง...
เหตุด้วยครรลองของคืนวัน...
ที่พลัดพรากดวงจันทร์ไปจากแสงอันอบอุ่นส่องไสว...
ถูกขับไล่ไปอยู่ในมุมมืดใต้ขอบฟ้ายามราตรี...
ที่ที่แสง... ส่องไปไม่ถึง...
เหลือเพียงความคำนึงที่จันทราโหยหาพระอาทิตย์...
กลายเป็นความคิดถึงที่ตกค้างอยู่ตามยอดหญ้า...
ที่ระเหยหายไปยามเมื่อแสงทิวาทองส่องกระทบ...
และถูกลบเลือนไปสู่อากาศอันว่างเปล่า...
จันทราเอ๋ย... เรื่องราวที่เจ้าเก็บไว้อย่างอดทน...
ใยเจ้าไม่สนจะเอื้อนเอ่ยให้ตะวันได้ล่วงรู้...
ใยเจ้าไม่สู้ฟันฝ่าให้ตะวันได้ประจักษ์สู่สายตา...
ใยเจ้าไม่เฝ้าหาหนทางให้ตะวันได้กระจ่างแจ้งแก่ใจ...
เจ้าจะปล่อยให้เวลาล่วงไปอีกนานเท่าไรกัน...
เจ้าจะปล่อยให้คืนวันผ่านพ้นไปอีกเท่าไรจึงจะพอ...
...มนุษย์ผู้เฝ้ารอคำตอบเอ๋ย... เรื่องราวของข้าฯหาได้เก็บงำไว้ไม่...
...หากแต่ถ่ายทอดออกไป สู่น้ำค้างทุกกลางคืน...
...กลายเป็นกลิ่นชื่นมื่นต้อนรับตะวันในยามทิวา...
...กลายเป็นความห่วงหาที่มีให้พระอาทิตย์อยู่ทุกโมงยาม...
...หากแต่ความในใจนี้ ข้าฯไม่อาจจะเอื้อนเอ่ย...
...เหตุเพราะข้าฯไม่คิดจะชิดเชย เกลือกใกล้...
...หาใช่ว่ารังเกียจเดียดฉันท์ หรืออันใด...
...แต่เหตุเพราะข้าฯยังห่วงใย ผู้ใช้ชีวิตในราตรี...
...หากข้าฯไม่อยู่ในยามนี้ ประทีปไหนจะส่องแทนแสงจันทร์ได้...
...การฉายแสงจันทราในราตรี ก็เพื่อช่วยแบ่งเบาดวงตะวัน...
...ให้ผ่อนผันจากการเดินทางส่องสว่างบนฟากฟ้านภาลัย...
...ดวงตะวันจะประจักษ์รับรู้หรือไม่ ข้าฯคงไม่อาจรู้...
...และไม่เคยอยู่ในห้วงของความสนใจ...
...จะผ่านเลยอีกนานเท่าใด ความตั้งใจนี้ก็ไม่แปรผัน...
...จะผ่านพ้นอีกกี่คืนวัน ความปรารถนาดีนี้ก็จะไม่ลดลง...
...จะมั่นคงอยู่เพื่อดวงอาทิตย์ ชั่วนิจนิรันดร์...
...แค่นั้นเอง มนุษย์เอ๋ย...
----------------------------------------
----------------------------------------
มึคนเคยกล่าวว่า ข้าน้อยเขียนเรื่องที่เศร้าๆแล้วกินใจมากเป็นพิเศษ...
วันนี้ เลยพยายามแต่งให้ลำดับนี้ ไม่เศร้าแต่ซึ้งๆกินใจให้ได้ฮับ...
ช่วงนี้ห่างหายไปนาน ก็ด้วยมีงานเยอะแยะเหมือนเคยๆ ...แต่เรื่องบลอคนี่ ยังไงจะพยายามไม่ให้มาตรฐานลดลงละกันนะฮับผม อ่านแล้วเป็นยังไง ชอบหรือไม่ คิดอะไรยังไงก็บอกกันได้นะฮับผม
ขอบคุณผู้อ่านทุกท่าน และทุกๆคอมเมนท์ฮับผม
ปล. ของลำดับที่แล้ว ไม่มีตอบคอมเมนท์นะฮับ บ่นเฉยๆ คงไม่เอามาอภิปรายกันน่ะฮับ แหะๆ
2007/Jul/05
จันทราไม่ยอมกระซิบบิกว่า วันนี้วันพฤหัสบดี ..แฮ่ ! 
ว่าแต่ถ้าคนเราจะรอให้จันทราคอยกระซิบบอก มันก็ไม่ดีเนอะ เหมือนกับว่าตัวมนุษย์เดินทางไม่ได้ ไปไม่ถึง ถ้าไม่ม่คนคอยบอก
ว่าแต่ถ้าคนเราจะรอให้จันทราคอยกระซิบบอก มันก็ไม่ดีเนอะ เหมือนกับว่าตัวมนุษย์เดินทางไม่ได้ ไปไม่ถึง ถ้าไม่ม่คนคอยบอก
ซึ้งดีนะฮับ แต่ก็ยังคงกลิ่นอายความเศร้าเอาไว้อยู่ดี เหอๆ
จันทราเสียสละอย่างมากมาย อารมณ์ประมาณ ถึงจะปรากฏตัวให้เขาเห็นไม่ได้ แต่แค่ทำประโยชน์ให้ก็ยังดี
ยิ้มได้ทั้งๆแบบนี้นี่สุดยอดไปเลยนะ
จันทราเสียสละอย่างมากมาย อารมณ์ประมาณ ถึงจะปรากฏตัวให้เขาเห็นไม่ได้ แต่แค่ทำประโยชน์ให้ก็ยังดี
ยิ้มได้ทั้งๆแบบนี้นี่สุดยอดไปเลยนะ
พระจันทร์รำพัน
ก็ยังเศร้าเหมือนเคย
ต่างล้วนอยู่บนเส้นทางของการไขว่คว้า
ต่างที่แอบเก็บไว้เงียบๆ หรือกล้าส่งเสียงดังๆ
ก็ยังเศร้าเหมือนเคย
ต่างล้วนอยู่บนเส้นทางของการไขว่คว้า
ต่างที่แอบเก็บไว้เงียบๆ หรือกล้าส่งเสียงดังๆ
รู้จักวงจรของมัน แล้วปรับตัวตามนั้น ไม่มีอะไรให้ทุกข์อีก
อนิจจัง ทุกข์ขัง อนัตตา
เวลาเปลี่ยนไป เวทีก็เปลียนไป คนแสดงก็เปลี่ยน บทที่แสดงก็เปลี่ยนไป เหตุการณ์ก็ไม่มีอะไรเปมือนเดิม ทุกอย่างหมุนมาแล้วก็หมุนไป ไม่มีอะไรที่อยู่นิ่ง หมุนไปตามกระแส ถ้าอยากเปลีั่ยนก็หาเวที หาเวลา หาโอกาศที่จะสามารถเปลี่ยนแปลงมัน มันมีเสมอแหละ แค่ว่ามันจะมาถึงเมื่อไหรเท่านั้นเอง
เ
อนิจจัง ทุกข์ขัง อนัตตา
เวลาเปลี่ยนไป เวทีก็เปลียนไป คนแสดงก็เปลี่ยน บทที่แสดงก็เปลี่ยนไป เหตุการณ์ก็ไม่มีอะไรเปมือนเดิม ทุกอย่างหมุนมาแล้วก็หมุนไป ไม่มีอะไรที่อยู่นิ่ง หมุนไปตามกระแส ถ้าอยากเปลีั่ยนก็หาเวที หาเวลา หาโอกาศที่จะสามารถเปลี่ยนแปลงมัน มันมีเสมอแหละ แค่ว่ามันจะมาถึงเมื่อไหรเท่านั้นเอง
เ
หวัดดีครับ 
สบายดีมั้ยครับ
เรื่องราวดูโศกเศร้าและสับสนแถมด้วยคติสอนใจเหมือนเดิมนะ โดยเฉพาะเพลงประกอบนี่ เศร้าหดหู่ดีจัง
สบายดีมั้ยครับ
เรื่องราวดูโศกเศร้าและสับสนแถมด้วยคติสอนใจเหมือนเดิมนะ โดยเฉพาะเพลงประกอบนี่ เศร้าหดหู่ดีจัง