เหม่อมองท้องฟ้าสว่างไสว...
...แต่ใจของชั้นยังมืดหม่น
เหม่อมองผู้คนดำเนินชีวิต...
...แต่ความคิดของชั้นยังสงบนิ่ง
ความจริงมันตอกย้ำซ้ำเติมในใจดวงเดิมจนด้านชา...
เวลาล่วงเลยไปเพียงไหน..
...แต่ใจของชั้นยังสั่นไหวไม่รู้เปลี่ยน
แม้วันคืนหมุนเวียน แปรเปลี่ยนไปกี่ค่ำเช้า...
...แต่ชั้นยังคงเศร้าสร้อยอยู่เหมือนเคย
ความจริงที่ชั้นพยายามจะละเลย มันหวนกลับคืนมา...
ในวาระที่เราใกล้ชิด เคียงกัน...
ชั้นเจ็บปวดทรมานจนทนไม่ไหว...
ในวาระที่เราห่างไกล ไปจากกัน...
ชั้นก็คิดถึงเธอจนน้ำใสๆไหลออกจากตา...
ชั้นยังคงห่วงหาเธอเหมือนเมื่อวันวาน...
ใจชั้นยังคงร้าวรานเหมือนเมื่อวันที่เธอเลือกเดินไปกับเขา...
ทุกสิ่งยังเหมือนเก่า ไม่ยอมแปรผัน...
แม้ทุกวัน ที่ชั้นตื่นขึ้นมา...
...และพยายามอย่างอุกฤษต์ที่จะใช้ชีวิตให้เป็นสุข...
แต่ในทุกๆวันนั้น ที่ชั้นยังลืมตาตื่น...
...ชั้นยังคงขมขื่นซ้ำๆอย่างกล้ำกลืน...
...จะมีคืนใด ที่เธอไม่กล้ำกรายเข้ามาภายในห้วงฝัน...
...จะมีวันใด ที่ชั้นไม่คิดถึงเธอ สม่ำเสมอ ทุกห้วงอารมณ์...
กลายเป็นความขมผสมหวาน ที่ซ่านซาบอาบย้อมจนชุ่มวิญญาณ์...
จนบางครา ...ชั้นก็ไม่อยากจะลืมตาขึ้นมาอีกแล้ว...
----------------------------------------
----------------------------------------
...ช่วงนี้มีแต่ความเศร้าเป็นแรงบันดาลใจ...
ขออภัยนะฮับ ถ้าทำให้รู้สึกหดหู่ตามไปด้วย
แต่ทุกราตรี ยังมีรุ่งสาง
และทุกหนทางยังสามารถก้าวต่อไปได้...
ต่อให้วันนี้ มีแต่สิ่งร้ายๆ
แต่สุดท้ายทุกอย่างจะดีขึ้นเองฮับ
...แล้วทุกสิ่งจะดีขึ้น...
...ข้าน้อยสัญญา...
ขอบคุณความหวั่นไหว ที่จะทำให้ข้าน้อยแข็งแกร่งขึ้นทุกๆวัน...
ขอบคุณผู้อ่านทุกท่าน และทุกๆคอมเมนต์ฮับ
...แต่ใจของชั้นยังมืดหม่น
เหม่อมองผู้คนดำเนินชีวิต...
...แต่ความคิดของชั้นยังสงบนิ่ง
ความจริงมันตอกย้ำซ้ำเติมในใจดวงเดิมจนด้านชา...
เวลาล่วงเลยไปเพียงไหน..
...แต่ใจของชั้นยังสั่นไหวไม่รู้เปลี่ยน
แม้วันคืนหมุนเวียน แปรเปลี่ยนไปกี่ค่ำเช้า...
...แต่ชั้นยังคงเศร้าสร้อยอยู่เหมือนเคย
ความจริงที่ชั้นพยายามจะละเลย มันหวนกลับคืนมา...
ในวาระที่เราใกล้ชิด เคียงกัน...
ชั้นเจ็บปวดทรมานจนทนไม่ไหว...
ในวาระที่เราห่างไกล ไปจากกัน...
ชั้นก็คิดถึงเธอจนน้ำใสๆไหลออกจากตา...
ชั้นยังคงห่วงหาเธอเหมือนเมื่อวันวาน...
ใจชั้นยังคงร้าวรานเหมือนเมื่อวันที่เธอเลือกเดินไปกับเขา...
ทุกสิ่งยังเหมือนเก่า ไม่ยอมแปรผัน...
แม้ทุกวัน ที่ชั้นตื่นขึ้นมา...
...และพยายามอย่างอุกฤษต์ที่จะใช้ชีวิตให้เป็นสุข...
แต่ในทุกๆวันนั้น ที่ชั้นยังลืมตาตื่น...
...ชั้นยังคงขมขื่นซ้ำๆอย่างกล้ำกลืน...
...จะมีคืนใด ที่เธอไม่กล้ำกรายเข้ามาภายในห้วงฝัน...
...จะมีวันใด ที่ชั้นไม่คิดถึงเธอ สม่ำเสมอ ทุกห้วงอารมณ์...
กลายเป็นความขมผสมหวาน ที่ซ่านซาบอาบย้อมจนชุ่มวิญญาณ์...
จนบางครา ...ชั้นก็ไม่อยากจะลืมตาขึ้นมาอีกแล้ว...
----------------------------------------
----------------------------------------
...ช่วงนี้มีแต่ความเศร้าเป็นแรงบันดาลใจ...
ขออภัยนะฮับ ถ้าทำให้รู้สึกหดหู่ตามไปด้วย
แต่ทุกราตรี ยังมีรุ่งสาง
และทุกหนทางยังสามารถก้าวต่อไปได้...
ต่อให้วันนี้ มีแต่สิ่งร้ายๆ
แต่สุดท้ายทุกอย่างจะดีขึ้นเองฮับ
...แล้วทุกสิ่งจะดีขึ้น...
...ข้าน้อยสัญญา...
ขอบคุณความหวั่นไหว ที่จะทำให้ข้าน้อยแข็งแกร่งขึ้นทุกๆวัน...
ขอบคุณผู้อ่านทุกท่าน และทุกๆคอมเมนต์ฮับ
อารมณ์ลอยพลอยตามไปเลยเนี่ย