-- สีดำ --
ถือกำเนิดขึ้นในโลกอันมืดมิด...
ลืมตาตื่นขึ้นในดินแดนที่แสงส่องไม่ถึง...
...ดินแดนแห่งปีศาจร้าย...
ปีศาจผู้มีร่างกายสีดำดั่งฟากฟ้าราตรีจึงได้มีลมหายใจ
...ในโลกอันมืดหม่นหมองมัว
รอบตัวปีศาจสีดำนั้นมีแต่ความว่างเปล่า
เพราะผู้คนต่างหวาดกลัวราตรีแห่งปีศาจร้าย
จึงห่างหายหลบหนีไปที่ไกล...
...ทิ้งปีศาจไว้ในความลำพัง...
...ปีศาจยังคงนั่งอยู่อย่างเดียวดายภายใต้ความมืดมิด...
...เป็นสีดำ...
ปีศาจสีดำจึงออกเิดินทางไปสู่โลกกว้าง
เสาะหาหนทางที่จะลบล้างสีดำนั้น
...เพราะแม้มันจะทำดีเท่าใด...
สีดำที่มีไว้ ก็ถูกเข้าใจว่าเป็นความผิด
ความผิดคงเกิดตั้งแต่เมื่อถือกำเินิดขึ้น
เพียงเพราะเป็นสีดำ...
...ปีศาจยังคงนั่งอยู่อย่างเดียวดายภายใต้ความมืดมิด...
...เป็นสีดำ...
-- สีขาว --
ในวันที่ปีศาจเดินพ้นจากเงา
มันได้เดินเข้าหาแสงสว่างที่ผู้คนต่างชื่นชม
...สมดั่งใจปรารถนา...
ปีศาจได้พบสีขาวที่เสาะแสวงหามาเนิ่นนาน
มันจึงย้อมทาสีขาวขึ้นบนร่างกายนั้น
แล้วออกเต้นรำไปด้วยใจที่เบิกบาน
ผู้คนรอบข้างก็เข้ามาเจรจาพาที
...เพราะสีขาวที่มีเป็นดั่งสีอันศักดิ์สิทธิ์...
ผู้คนจึงมิหวาดกลัวปีศาจอีกต่อไป
...หากแต่ความกลัวนั้นเอง ที่ถาโถมจู่โจมปีศาจร้าย...
เพราะกลัวต่อสีดำที่เร้นแฝง
มันจึงหวาดระแวงตนเองอยู่เนืองนิจ
...หวาดกลัวตนเองทุกยาม...
แม้ผู้คนจะเต็มล้นรอบกาย...
แต่ภายในใจ... ปีศาจร้ายยังคงเดียวดายภายใต้ความมืดมิด...
...เป็นสีขาวอันจอมปลอม...
ถือกำเนิดขึ้นในโลกอันมืดมิด...
ลืมตาตื่นขึ้นในดินแดนที่แสงส่องไม่ถึง...
...ดินแดนแห่งปีศาจร้าย...
ปีศาจผู้มีร่างกายสีดำดั่งฟากฟ้าราตรีจึงได้มีลมหายใจ
...ในโลกอันมืดหม่นหมองมัว
รอบตัวปีศาจสีดำนั้นมีแต่ความว่างเปล่า
เพราะผู้คนต่างหวาดกลัวราตรีแห่งปีศาจร้าย
จึงห่างหายหลบหนีไปที่ไกล...
...ทิ้งปีศาจไว้ในความลำพัง...
...ปีศาจยังคงนั่งอยู่อย่างเดียวดายภายใต้ความมืดมิด...
...เป็นสีดำ...
ปีศาจสีดำจึงออกเิดินทางไปสู่โลกกว้าง
เสาะหาหนทางที่จะลบล้างสีดำนั้น
...เพราะแม้มันจะทำดีเท่าใด...
สีดำที่มีไว้ ก็ถูกเข้าใจว่าเป็นความผิด
ความผิดคงเกิดตั้งแต่เมื่อถือกำเินิดขึ้น
เพียงเพราะเป็นสีดำ...
...ปีศาจยังคงนั่งอยู่อย่างเดียวดายภายใต้ความมืดมิด...
...เป็นสีดำ...
-- สีขาว --
ในวันที่ปีศาจเดินพ้นจากเงา
มันได้เดินเข้าหาแสงสว่างที่ผู้คนต่างชื่นชม
...สมดั่งใจปรารถนา...
ปีศาจได้พบสีขาวที่เสาะแสวงหามาเนิ่นนาน
มันจึงย้อมทาสีขาวขึ้นบนร่างกายนั้น
แล้วออกเต้นรำไปด้วยใจที่เบิกบาน
ผู้คนรอบข้างก็เข้ามาเจรจาพาที
...เพราะสีขาวที่มีเป็นดั่งสีอันศักดิ์สิทธิ์...
ผู้คนจึงมิหวาดกลัวปีศาจอีกต่อไป
...หากแต่ความกลัวนั้นเอง ที่ถาโถมจู่โจมปีศาจร้าย...
เพราะกลัวต่อสีดำที่เร้นแฝง
มันจึงหวาดระแวงตนเองอยู่เนืองนิจ
...หวาดกลัวตนเองทุกยาม...
แม้ผู้คนจะเต็มล้นรอบกาย...
แต่ภายในใจ... ปีศาจร้ายยังคงเดียวดายภายใต้ความมืดมิด...
...เป็นสีขาวอันจอมปลอม...
ไม่ได้จะกวนตีนนะครับ แต่ว่า ทำไมต้องมัวแต่ติดใจกับสีดำของตัวเองด้วยล่ะ มันเป็นแค่อดีต ไม่ใช่ตัวตนของตัวเองในปัจจุบันสักหน่อยนี่นะ
