ในกระแสแห่งผู้คนมากมายที่รายล้อม
ผองชนเหล่านั้นถูกย้อมด้วยอารมณ์อันหลากหลาย
...กลายเป็นงานศิลปะที่สวยงาม...
ยามที่ผู้คนมีความสุข
แลลืมความทุกข์ที่ยังคงติดค้างอยู่ในซอกใจ
พวกเขาเหล่านั้นคงเปล่งเสียงหัวเราะที่แสนสดใส
พวกเขาเหล่านั้นคงปลดปล่อยรอยยิ้มที่เปี่ยมสีสัน
ต่างกับชั้นผู้ว่างเปล่า
ที่มีเพียงรอยยิ้มที่ไร้ความหมายหรือสีสันอันใด
ยามที่ผู้คนไร้ความสุข
แลความทุกข์ที่มีอยู่ก็เอ่อล้นท่วมทุกห้องใจ
พวกเขาเหล่านั้นคงหลั่งน้ำตาให้รินไหล
พวกเขาเหล่านั้นคงถอดถอนหายใจอย่างอ่อนล้า
ต่างกับชั้นผู้ว่างเปล่า
ที่มีเพียงรอยยิ้มที่ไร้ความหมายหรือสีสันอันใด
ยามที่ผู้คนหิวโหยความฝัน
แลความจริงนั้นไม่อาจกั้นขวางเส้นทางที่เลือกไว้
พวกเขาเหล่านั้นคงดิ้นรนคว้าไขว่
พวกเขาเหล่านั้นคงพยายามจะก้าวไปเบื้องหน้า
ต่างกับชั้นผู้ว่างเปล่า
ที่มีเพียงรอยยิ้มที่ไร้ความหมายหรือสีสันอันใด
ยามที่ผู้ึคนหลงลิืมความฝัน
แลความจริงก็ปิดกั้นเส้นทางจนมิอาจก้าวไป
พวกเขาเหล่านั้นคงกล้ำกลืนฝืนใจ
พวกเขาเหล่านั้นคงก้าวไปในหนทางที่ต่างจากเดิม
ต่างกับชั้นผู้ว่างเปล่า
ที่มีเพียงรอยยิ้มที่ไร้ความหมายหรือสีสันอันใด
เพราะชั้นเป็นเพียงผู้ที่ว่างเปล่าไม่มีอะไร...
จึงได้แต่ยิ้มอย่างไร้ความหมาย
จึงได้แต่ยิ้มอย่างไร้สีสัน
เพราะชั้นไม่รู้อีกแล้วว่าหากรอยยิ้มนี้เหือดแห้งไป
สิ่งใดกันที่จะหลงเหลืออยู่
...นอกเสียจากความว่างเปล่าอันยิ่งใหญ่เท่านั้น...
ผองชนเหล่านั้นถูกย้อมด้วยอารมณ์อันหลากหลาย
...กลายเป็นงานศิลปะที่สวยงาม...
ยามที่ผู้คนมีความสุข
แลลืมความทุกข์ที่ยังคงติดค้างอยู่ในซอกใจ
พวกเขาเหล่านั้นคงเปล่งเสียงหัวเราะที่แสนสดใส
พวกเขาเหล่านั้นคงปลดปล่อยรอยยิ้มที่เปี่ยมสีสัน
ต่างกับชั้นผู้ว่างเปล่า
ที่มีเพียงรอยยิ้มที่ไร้ความหมายหรือสีสันอันใด
ยามที่ผู้คนไร้ความสุข
แลความทุกข์ที่มีอยู่ก็เอ่อล้นท่วมทุกห้องใจ
พวกเขาเหล่านั้นคงหลั่งน้ำตาให้รินไหล
พวกเขาเหล่านั้นคงถอดถอนหายใจอย่างอ่อนล้า
ต่างกับชั้นผู้ว่างเปล่า
ที่มีเพียงรอยยิ้มที่ไร้ความหมายหรือสีสันอันใด
ยามที่ผู้คนหิวโหยความฝัน
แลความจริงนั้นไม่อาจกั้นขวางเส้นทางที่เลือกไว้
พวกเขาเหล่านั้นคงดิ้นรนคว้าไขว่
พวกเขาเหล่านั้นคงพยายามจะก้าวไปเบื้องหน้า
ต่างกับชั้นผู้ว่างเปล่า
ที่มีเพียงรอยยิ้มที่ไร้ความหมายหรือสีสันอันใด
ยามที่ผู้ึคนหลงลิืมความฝัน
แลความจริงก็ปิดกั้นเส้นทางจนมิอาจก้าวไป
พวกเขาเหล่านั้นคงกล้ำกลืนฝืนใจ
พวกเขาเหล่านั้นคงก้าวไปในหนทางที่ต่างจากเดิม
ต่างกับชั้นผู้ว่างเปล่า
ที่มีเพียงรอยยิ้มที่ไร้ความหมายหรือสีสันอันใด
เพราะชั้นเป็นเพียงผู้ที่ว่างเปล่าไม่มีอะไร...
จึงได้แต่ยิ้มอย่างไร้ความหมาย
จึงได้แต่ยิ้มอย่างไร้สีสัน
เพราะชั้นไม่รู้อีกแล้วว่าหากรอยยิ้มนี้เหือดแห้งไป
สิ่งใดกันที่จะหลงเหลืออยู่
...นอกเสียจากความว่างเปล่าอันยิ่งใหญ่เท่านั้น...
