---<< DDP :: Dark Demon Priest >>---

ชั้นวิ่งตามความฝัน
...วันแล้ววันเล่า
...ที่เฝ้าจะไขว่จะคว้า
...ค้นหาความฝันมาเทใส่ชีวิตให้เต็มตน

...จนวันหนึ่ง...
ที่ำความคำนึงของชั้นสั่นไหว
ในคราที่จิตใจเลื่อนลอย หาฝัน
ในเวลานั้น หัวใจชั้นก็หล่นหายไป...

ในยามที่ฟากฟ้าเปลี่ยนสีสัน...
...ชั้นมิได้ซาบซึ้งในสรรพเสียงแห่งแสงสี
ในเช้าที่หมู่นกบรรเลงดนตรี...
...ชั้นมิได้ยินดีในสุคนธาแห่งบทขับขาน
ในกาลที่ดอกไม้เผยบานมอบความหวานของเกสร...
...ชั้นมิได้โอนอ่อนไปกับมธุรสแห่งกรุ่นกลิ่น
ในคราที่ชั้นดื่มกินภักษาหาร...
...ชั้นมิได้สำราญใจไปกับรูปลักษณ์แห่งรสชาติ

...ดั่งกระดาษที่ไร้รูปวาดปาดเขียน...

เมื่อผ่านวงเวียนอันวกวน
ดั้นดนไปจนพบกับความฝัน
...แต่หาได้สำคัญไม่...
...เพราะชั้นไร้หัวใจจะยินดี...

ด้วยเหตุนี้ ชั้นจึงฝากความฝันไว้กับดวงดารา
แล้วออกค้นหาหัวใจที่หายไป

ออกเดินทางไกลย้อนกลับมาตามทางเส้นเก่า
เฝ้าค้นหาหัวใจที่ตกหล่นเมื่อวันวาน
...ควานหาไปตามแผ่นพื้น แต่หาได้พบไม่
...ควานหาไปตามยอดหญ้าและต้นไม้ แต่ก็มิอาจพบพาน
...ควานหาไปตามธารา แต่ไม่เคยจะเจอะเจอ
...ชั้นจึงหยุดพักนั่งเหม่อมองฟากฟ้า ...
และหยุดสายตาที่ดวงอาทิตย์

...ที่นั่นเอง... หัวใจชั้นติดอยู่ในแสงตะวัน
...มันกลายเป็นสีทองของรังสีแสง...
...และอุ่นด้วยความร้อนแรงของตะวัน

เมื่อชั้นนั้นหาหัวใจตัวเองพบ ชั้นก็ดึงเอามันมากอดไว้

สัมผัสอบอุ่นของหัวใจที่อาบแสงอาทิตย์
สัมผัสที่เติมเต็มจิตใจให้ซาบซึ้ง อย่างลุ่มลึก

ในห้วงแห่งความนึกคิด ในขณะนั้น
ความรู้สึกผสมกันอย่างสับสนอลหม่าน
ดั่งม่านของคลื่นน้ำที่ทะลักทลายเข้าหาฝั่ง
ดั่งหยาดฝนที่สาดซัดลงจากฟากฟ้าที่ครึ้มดำ
...หัวใจที่อยู่เพียงลำพังก็สะสมความรู้สึกไว้ รอวันปลดปล่อยอยู่เช่นนั้น...

ชั้นยิ้มทั้งน้ำตา...
หัวเราะร่าด้วยความเศร้าโศก...
ดื่มดำในคลื่นแห่งอารมณ์ที่ถมทับ...
สดับฟังเสียงเพลงที่ความรู้สึกร่วมกันบรรเลงออกมา...

และเมื่อชั้นกอบโกยหัวใจ วิ่งไปตามหาความฝัน อีกคำรบ...
แต่ก็มิอาจพบความฝันที่ฝากไว้กับดาวเดือน
...สาเหตุนั้นไม่ไกลเลย...
ดวงดารานั้นพร่าเลือนไปด้วยแสงทองของหัวใจ
ที่อาบไล้แสงตะวันอันสว่างไสว
จนขับไล่ราตรีอันเป็นที่พำนักแห่งหมู่ดารา

ชั้นก้มมองหัวใจ และเงยไปเพื่อมองความฝัน
ความจริงที่แตกต่างกัน กำลังฟาดฟันกันอย่างงันเงียบ ... หากแต่เจ็บปวดร้าวรานยิ่ง
...ชั้นทำได้เพียงนิ่งไป...

หยิบหัวใจสีทองส่องสว่างขึ้นมา
แล้วบีบจนแหลกเหลวคามือทั้งสอง

น้ำตาใสๆที่ไร้ความรู้สึกไหลนองลงมาอาบแก้ม
...หากแต่ขณะนี้ ชั้นก็มิรู้ความหมายของมันอีกต่อไป...