ลำดับที่ 72 --ความทุกข์ของสุนัข--
posted on 08 Feb 2009 18:35 by ddprainlord in Poem
สุนัขที่ล่ามไว้ในกรงโลหะอันแห้งแล้งให้หิวจนตาย
...กับ...
สุนัขที่ล่ามไว้หน้าจานอาหารอันโอชะให้หิวจนตาย
...แบบไหนจะทรมานกว่ากัน...
ในรั้วของกรงอันแข็งแรง
ไร้แล้วซึ่งอาหารจะเติมเต็มได้
มีเพียงซี่โลหะที่ตระหง่านอยู่ตรงหน้า
ราวกับประกาศให้ยอมจำนนต่อการไร้ซึ่งอิสรภาพ
หล่อหลอมให้สี่ขานั้นหาญกล้าทนทาน
เผชิญต่อความตายด้วยความแน่วแน่ คงทน
ไม่สั่นคลอนต่อความทรมานที่คืบคลานในท้องไส้
...จวบจนจบสิ้นลมหายใจ...
ต่อหน้าอาหารที่ปรารถนายิ่ง
ไม่อาจแตะต้องอาหารมาเติมเต็มได้
มีเพียงกลิ่นหอมหวลที่ม้วนตัวอยู่ตรงหน้า
ราวกับปลอบโยนจากความทุกข์ทนต่อการไร้ซึ่งอิสรภาพ
หล่อเลี้ยงให้สี่ขานั้นเอิบอิ่มชื่นบาน
เผชิญต่อความตายด้วยความฝันอันเปี่ยมสุข
ยิ้มแย้มสดใสต่อความทรมานที่คืบคลานในท้องไส้
...จวบจนจบสิ้นลมหายใจ...
...ในตอนท้ายก็ตายไปทั้งสิ้น
แต่ความอดทนและความเปี่ยมหวังนั้นคงเหลือไว้ให้เราได้ย้อนยล
...ผู้คนเอ๋ย...
หากแม้เจ้าถูกผูกไว้ด้วยทุกข์ทนที่ไร้ทางออก
แลเมื่อเจ้าถูกผูกไว้หน้าทางออกที่ไม่อาจไปถึง
...เจ้ามีใจคำนึงเช่นไร...
----------------------------------------
----------------------------------------
ใจจริงอยากเปลี่ยนธีมก่อนค่อยอัพ...
แต่ ...ไม่ไหวฮับ T^T ไม่มีโอกาสได้จับสีไม้อีกนานโขแน่ๆ
เบื่อสัมผัสของเครื่องแก้วกับอุปกรณ์โลหะในห้องทดลองอยู่บ้าง
แต่ถ้าวางลงตอนนี้ งานคงไม่ก้าวหน้า
...ค่อยๆจัดการ ค่อยๆก้าวเดินไปละกัน...
ขอบคุณผู้อ่านทุกท่าน และทุกๆคอมเมนท์ฮับ
...กับ...
สุนัขที่ล่ามไว้หน้าจานอาหารอันโอชะให้หิวจนตาย
...แบบไหนจะทรมานกว่ากัน...
ในรั้วของกรงอันแข็งแรง
ไร้แล้วซึ่งอาหารจะเติมเต็มได้
มีเพียงซี่โลหะที่ตระหง่านอยู่ตรงหน้า
ราวกับประกาศให้ยอมจำนนต่อการไร้ซึ่งอิสรภาพ
หล่อหลอมให้สี่ขานั้นหาญกล้าทนทาน
เผชิญต่อความตายด้วยความแน่วแน่ คงทน
ไม่สั่นคลอนต่อความทรมานที่คืบคลานในท้องไส้
...จวบจนจบสิ้นลมหายใจ...
ต่อหน้าอาหารที่ปรารถนายิ่ง
ไม่อาจแตะต้องอาหารมาเติมเต็มได้
มีเพียงกลิ่นหอมหวลที่ม้วนตัวอยู่ตรงหน้า
ราวกับปลอบโยนจากความทุกข์ทนต่อการไร้ซึ่งอิสรภาพ
หล่อเลี้ยงให้สี่ขานั้นเอิบอิ่มชื่นบาน
เผชิญต่อความตายด้วยความฝันอันเปี่ยมสุข
ยิ้มแย้มสดใสต่อความทรมานที่คืบคลานในท้องไส้
...จวบจนจบสิ้นลมหายใจ...
...ในตอนท้ายก็ตายไปทั้งสิ้น
แต่ความอดทนและความเปี่ยมหวังนั้นคงเหลือไว้ให้เราได้ย้อนยล
...ผู้คนเอ๋ย...
หากแม้เจ้าถูกผูกไว้ด้วยทุกข์ทนที่ไร้ทางออก
แลเมื่อเจ้าถูกผูกไว้หน้าทางออกที่ไม่อาจไปถึง
...เจ้ามีใจคำนึงเช่นไร...
----------------------------------------
----------------------------------------
ใจจริงอยากเปลี่ยนธีมก่อนค่อยอัพ...
แต่ ...ไม่ไหวฮับ T^T ไม่มีโอกาสได้จับสีไม้อีกนานโขแน่ๆ
เบื่อสัมผัสของเครื่องแก้วกับอุปกรณ์โลหะในห้องทดลองอยู่บ้าง
แต่ถ้าวางลงตอนนี้ งานคงไม่ก้าวหน้า
...ค่อยๆจัดการ ค่อยๆก้าวเดินไปละกัน...
ขอบคุณผู้อ่านทุกท่าน และทุกๆคอมเมนท์ฮับ
Tags: classic, life, poem16 Comments

#1 By tenderling on 2009-02-08 19:30