รวมงานศิลป์ครั้งที่ 5 --กระต่ายหมายดาว--
posted on 22 Aug 2008 21:38 by ddprainlord in Art
ข้าน้อยเคยกล่าวถึงงานประกวดนิทานสำหรับเด็กไว้เมื่อนานมาแล้วฮับ
ซึ่ง ข้าน้อยก็ได้สร้างผลงานเอาไว้
...เพียงแต่ ข้าน้อยใส่ความต้องการส่วนตัวลงไปซะเยอะ
จนมันกลายเป็นนิทานผู้ใหญ่ไปซะแล้วล่ะฮับ
ผลลัพธุ์ก็เลยกลายเป็นว่า มันไม่เข้าตากรรมการฮับ หุหุ
แต่ถึงอย่างนั้น ข้าน้อยก็ยังอยากให้ทุกคนได้อ่านนิทานผู้ใหญ่ฮับ
ดังนั้น ในลำดับนี้ ข้าน้อยได้เรียบเรียง (+แก้คำผิดนิดๆหน่อยๆจากต้นฉบับเก่า)
และรอให้ทุกท่านได้อ่านกันฮับ
ขอเชิญฮับ
----------------------------------------
----------------------------------------
ปกหน้า : กระต่ายหมายดาว
1.ในดินแดนอันไกลโพ้น ยังมีต้นไม้ที่สูงใหญ่ราวกับภูเขาอยู่ต้นหนึ่ง
บนต้นไม้นั้นมีดินที่อุดมสมบูรณ์ สัตว์นานาชนิดจึงขึ้นไปสร้างบ้านอาศัยอยู่ตามกิ่งก้านของต้นไม้ต้นนั้น
2.+3. กระต่ายฝูงหนึ่งก็ได้พากันมาสร้างหมู่บ้านอยู่ร่วมกัน
พวกมันปลูกผักอย่าง กะหล่ำปลี และ แครอท ไว้เป็นอาหาร
พวกมันใช้ชีวิตอย่างมีความสุข
4. แต่เมื่อเวลาผ่านไป ต้นไม้ก็เหี่ยวเฉาลงและดินก็ไม่อุดมสมบูรณ์เท่าเดิม
พืชผักที่ปลูกได้จึงลดน้อยลงและรสชาติก็ไม่อร่อยเหมือนเคย ทำให้บรรดากระต่ายได้รับความลำบากอย่างมาก
กระต่ายน้อยตัวหนึ่งจึงมานั่งคิดถึงตำนานที่สุดแสนจะเก่าแก่ของสิ่งวิเศษที่เรียกว่า "ละอองดาว"
5. ตำนานกล่าวไว้ว่า ละอองดาวนั้นซ่อนอยู่บนต้นไม้ใหญ่ และหากมีใครค้นพบละอองดาว คนผู้นั้นจะสามารถขอพรอะไรก็ได้หนึ่งอย่าง
"ถ้าละอองดาวมีอยู่จริง ชั้นอยากจะขอให้หมู่บ้านของเรามีพืชผักอร่อยๆกินกันตลอดปี โดยที่พวกเราไม่ต้องลงมือเพาะปลูกให้เหนื่อย" เจ้ากระต่ายคิด
"ดีล่ะ ถ้าอย่างนั้น ชั้นจะออกเดินทางตามหาละอองดาว" ว่าแล้ว เจ้ากระต่ายก็เตรียมข้าวของและออกเดินทาง
6. ไม่นานนัก กระต่ายก็ได้พบกับวัวผู้มีร่างกายใหญ่โต
"คุณวัวครับ คุณวัวรู้จักละอองดาวหรือเปล่าครับ?" กระต่ายเข้าไปถามวัวอย่างรวดเร็ว
วัวไม่ตอบอะไร มันยังคงขุดดินเตรียมแปลงผักต่อไป
7. "คุณวัวครับ..." เจ้ากระต่ายจะถามต่อ แต่วัวก็พูดขัดขึ้นมา
"เจ้ากระต่ายน้อย ฉันไม่มีเวลามาเล่นกับนายหรอกนะ"
เจ้าวัวพูดต่อไป "แต่ฉันปลูกผักอย่างเดียว ฉันก็ยังมีอาหารไม่พอเลย นายไปถามคนอื่นเถอะนะ"
กระต่ายจึงกล่าวอำลาวัวและออกเดินทาง ปล่อยให้วัวก้มหน้าก้มตาขุดดินต่อไป
8. ต่อมา กระต่ายก็พบกับแกะฝูงหนึ่งกำลังเต้นรำกันอยู่อย่างสนุกสนาน มันจึงเข้าไปถามแกะเหล่านั้น
"คุณแกะครับ คุณแกะรู้จักละอองดาวหรือไม่ครับ?"
"มันคืออะไรหรือ?","เอ๊ะ เธอถามอะไรนะ?","ละอองดาวน่ะหรือ?" ฝูงแกะพากันมารุมล้อมถามเจ้ากระต่าย
กระต่ายตอบ "มันเป็นของวิเศษ ที่เราสามารถขอพรอะไรก็ได้หนึ่งข้อน่ะครับ"
"โอ้ อย่างนี้นี่เอง","ดีจัง","ดีจังเลยนะ","ชั้นอยากได้บ้างจัง" แกะพูดขึ้นเสียงดังเซ็งแซ่
9. "แต่ถ้ามีใครขอสิ่งชั่วร้าย มันก็ไม่ดีน่ะสิ" แกะตัวหนึ่งเสนอขึ้น
"จริงด้วย","แย่จัง","น่ากลัวจังเลย" แกะตัวอื่นๆพูดขึ้นมาแทบจะพร้อมๆกัน
"ช้นอยากจะขอเสื้อผ้าสวยๆสักชุด","ชั้นก็อยากได้นะ","ชั้นจะขอให้ชั้นร้องเพลงเพราะๆ",ฯลฯ
ถึงตอนนี้ไม่มีแกะตัวไหนสนใจกระต่ายแล้ว
พวกมันคุยกันเสียงดังจนกระต่ายน้อยปวดหัวและตัดสินใจเดินทางต่อไป
10. กระต่ายเดินทางต่อจนไปพบกับหมูป่าท่าทางน่าเกรงขามนอนอยู่ท่ามกลางกระสอบใส่อาหาร
กระต่ายเข้าไปถามหมูป่า "ขอโทษนะครับ คุณหมูป่าพอจะรู้จักละอองดาวหรือเปล่าครับ?"
หมูป่าถูกปลุกขึ้นมาก็หงุดหงิด มันตอบกระต่ายทั้งที่ยังหลับตา "โอ๊ย ข้ามีอาหารมากพอแล้ว ข้าไม่สนอะไรทั้งนั้น"
11. กระต่ายจึงพูดต่อไป "แต่อาหารที่สะสมไว้สักวันก็หมดไปนะครับ เมื่อถืงเวลานั้นแล้ว คุณหมูป่าจะลำบากนะครับ"
"ถึงตอนนั้น ข้าค่อยไปขโมยอาหารของเจ้าพวกแกะมาก็ยังได้ ข้าจะนอนต่อแล้ว เจ้าจงไปซะให้พ้น อย่าให้ข้าโกรธ"
หมูป่าล้มตัวลงนอนต่อ ปล่อยให้กระต่ายเดินทางต่อไป
12. เมื่อกระต่ายไต่ขึ้นไปตามกิ่งไม้ มันก็พบกับฝูงลิงกำลังพูดคุยกันอยู่ มันจึงเข้าไปถามเรื่องละอองดาวกับเหล่าลิง
"เป็นคำถามที่ดี กระต่ายน้อย" หัวหน้าลิงที่สวมหมวกรูปร่างประหลาด เป็นผู้ตอบ
"อันที่จริง เรารู้จักมันเป็นอย่างดีเลยล่ะ" หัวหน้าลิงพูดต่อไปพร้อมกับยิ้มภูมิใจ
กระต่ายตาโตด้วยความดีใจ "แล้วมันอยู่ที่ไหนหรือครับ?"
หัวหน้าลิงยิ้ม "เราไม่คิดว่าละอองดาวนั่นสำคัญหรอกนะ เรามีสิ่งอื่นที่สำคัญกว่านั้นอีก"
13. กระต่ายทำหน้าฉงนสงสัย "แล้วพวกคุณสนใจอะไรกันหรือครับ?"
"การบินไงล่ะ" หัวหน้าลิงพูดต่อ "ถ้าพวกเราบินได้ การค้นหาละอองดาวก็ง่ายดาย หรือพวกเราจะบินไปหาที่อยู่ใหม่ก็ยังได้"
กระต่ายพยักหน้าเห็นด้วย "จริงด้วยครับ ว่าแต่ พวกคุณจะบินได้อย่างไรล่ะครับ? ผมอยากรู้เหลือเกิน"
"พวกเราก็ไม่รู้เหมือนกัน พวกเรายังตกลงหาวิธีที่ดีที่สุดไม่ได้เลย" หัวหน้าลิงตอบ "สนใจจะช่วยพวกเรารึเปล่าล่ะ? กระต่ายน้อย"
"ผมอยากช่วยเหลือพวกคุณครับ แต่ทุกคนรอผมอยู่" กระต่ายตอบ "ผมกลัวว่าเวลาที่ผมมีจะไม่พอ"
"ถ้าเช่นนั้น เธอจงไปเสียเถอะ" หัวหน้าลิงพูดยิ้มๆ
กระต่ายจึงร่ำลาพวกลิงและออกเดินทางต่อไป
14. หลังจากการเดินทางยาวนาน กระต่ายก็รู้สึกเหนื่อยและท้อแท้ มันจึงนั่งพัก
ระหว่างนั้นเอง ชายชราก็ปรากฏตัวขึ้น และเข้ามาถามกระต่าย
"กระต่ายน้อย เธอมาทำหน้าเศร้าอยู่แถวนี้ทำไม มีอะไรที่ผู้วิเศษอย่างชั้นจะช่วยได้มั๊ย"
เมื่อกระต่ายเล่าเรื่องทั้งหมดให้ผู้วิเศษฟัง เขาก็หัวเราะขึ้น "สิ่งที่เธอตามหาอยู่นั้น ชั้นก็มี"
ว่าแล้ว เขาก็หยิบสร้อยคอที่มีดาวดวงใหญ่ขึ้นมายื่นให้กับกระต่าย "สวมมันแล้วก็ขอในสิ่งที่เธอต้องการสิ"
15. เจ้ากระต่ายดีใจอย่างมาก รับสร้อยคอจากผู้วิเศษมา และกำลังจะสวมมัน แต่แล้ว เจ้ากระต่ายก็หยุด
"ท่านผู้วิเศษ ผมสงสัยว่า ถ้าละอองดาวเป็นสิ่งที่หาได้ง่ายดายเช่นนี้ ทำไมคุณวัว คุณแกะ คุณหมูป่า หรือแม้แต่คุณลิง ถึงไม่มาขอมันไปล่ะครับ"
"เอ่อ... นั่นคงเป็นเพราะ พวกมันไม่รู้น่ะสิ ว่าชั้นเก็บละอองดาวไว้" ผู้วิเศษตอบเสียงตะกุกตะกัก
กระต่ายน้อยยังคงถามต่อไป "แล้ว... ท่านผู้วิเศษไม่มีพรที่อยากจะขอบ้างหรือครับ ...จริงๆแล้ว ท่านพบละอองดาวก่อนผมเสียอีก
ท่านจะให้ผมขอพรจากละอองดาว ผมก็รู้สึกว่าผมเอาเปรียบท่าน ผมขอคืนละอองดาวให้แก่ท่านดีกว่าครับ"
16. ผู้วิเศษพยายามบอกให้กระต่ายสวมสร้อยคอเท่าไร กระต่ายก็ไม่ยอมใส่เสียที
จนในที่สุด ผู้วิเศษก็โกรธ แท้จริงแล้ว เขาคือพ่อมดใจร้ายที่คิดจะหลอกกระต่ายให้สวมสร้อยคอ
เพื่อที่กระต่ายจะได้ถูกควบคุมจิตใจ กลายมาเป็นผู้รับใช้คอยทำงานให้กับพ่อมดนั่นเอง
"เจ้ากระต่าย ในเมื่อเจ้าฉลาดนักไม่ยอมติดกับดักของข้า ข้าก็คงต้องใช้กำลังเสียแล้ว"
17. พ่อมดร่ายคาถาทันที หวังจะสาปให้กระต่ายกลายมาเป็นผู้รับใช้
เมื่อกระต่ายน้อยเห็นว่าจะหนีก็คงหนีไม่พ้น จึงตัดสินใจว่าจะสู้กับพ่อมดเพื่อป้องกันตนเอง
มันคว้าเอาแครอทออกมา และต่อสู้กับพ่อมดที่ยังคงร่ายคาถาไม่เสร็จ ทำให้พ่อมดสลบไป
กระต่ายยังคงกลัวว่าพ่อมดอาจจะฟื้นขึ้นมาอีก จึงรีบออกเดินทางต่อไปในทันที
18. ในที่สุด กระต่ายก็เดินทางมาถึงยอดต้นไม้แล้ว
ท่ามกลางท้องฟ้ายามกลางคืนที่มืดมิด กระต่ายมองไม่เห็นสิ่งใดที่คาดว่าจะเป็นละอองดาวได้เลย
"ตำนานคงไม่เป็นจริง ชั้นคงต้องกลับหมู่บ้านไปปลูกผักอย่างยากลำบากเหมือนเดิม" กระต่ายน้อยพูดอย่างเศร้าๆ
ทันใดนั้น สายตาของมันก็พบกับบางสิ่งเล็กๆที่มีสีเหลืองทองสดใส
19. กระต่ายเข้าไปใกล้ และก็พบว่ามันคือลูกนกตัวหนึ่งที่กำลังบาดเจ็บ
กระต่ายพูดกับตนเอง "เอ๋ แถวนี้ก็ไม่มีบ้านของคุณนกเลย หรือว่าลูกนกตัวนี้จะพลัดหลงกับคุณพ่อคุณแม่ของมันนะ?
ในกระเป๋าของชั้นเองก็มียาอยู่ ถ้าชั้นรักษาลูกนกตัวนี้ ในวันพรุ่งนี้พ่อนกแม่นกก็คงออกบินตามหาและได้พบกับลูกนกตัวนี้แน่ๆ"
มันจึงอุ้มลูกนกขึ้นมา และรักษาลูกนกด้วยยาที่มันมี
ทันใดนั้น สิ่งอัศจรรย์ก็เกิดขึ้น ลูกนกนั้นเปล่งแสงเป็นสีทอง ก่อนจะบินขึ้นไปบนฟ้า
20.+21. ลูกนกกลายเป็นหงส์ตัวใหญ่ที่แสนสง่างาม
ท้องฟ้าในตอนนั้นสว่างไสวราวกับเวลากลางวัน เพราะรัศมีสีทองที่เปล่งประกายออกมาจากร่างกายของมัน
22.+23. หงส์บินลงมาจากท้องฟ้า มันยิ้มและถามเจ้ากระต่าย "กระต่ายน้อย เธอเดินทางจากบ้านเกิดมาไกลถึงที่นี่ทำไมหรือ?"
กระต่ายจึงเล่าเรื่องทั้งหมดให้หงส์ฟัง หงส์ได้ฟังแล้วก็หัวเราะด้วยน้ำเสียงที่ใจดี
"ที่จริงแล้ว ละอองดาวซ่อนอยู่ทุกหนทุกแห่งของต้นไม้แห่งนี้ เธอไม่จำเป็นต้องเดินทางมาไกลถึงขนาดนี้หรอกนะ
เพียงแต่ เฉพาะคนที่มีคุณสมบัติเหมาะสมเท่านั้นจึงจะสามารถหาละอองดาวพบ
วัวนั้นไม่ยอมเปลี่ยนแปลงเพื่อหาวิธีแก้ไขปัญหาที่ดีกว่า
แกะนั้นฟังสิ่งที่คนอื่นพูดมากเกินไป
หมูป่ามีความเห็นแก่ตัว
ลิงเองก็เชื่อในสิ่งที่ตนเองคิด จนไม่สนใจความจริงรอบๆตัว
พ่อมดก็หลอกลวงผู้อื่น ไม่มีความจริงใจ
ในขณะที่ตัวเธอนั้น เป็นผู้ที่ยอมเสียสละออกเดินทางมาเพื่อจะทำให้คนอื่นๆในหมู่บ้านมีความสุข
ในระหว่างที่เดินทาง ถ้าเธอไม่มีความสุภาพเป็นเครื่องป้องกันตัว เธอเองก็คงโดนหมูป่าทำร้ายด้วยความโกรธ
และถ้าเธอโลภมาก เธอก็คงโดนพ่อมดหลอกไปเสียแล้ว
สุดท้าย เมื่อชั้นทดสอบเธอด้วยการแปลงกายไปเป็นลูกนกที่บาดเจ็บ เธอก็แสดงน้ำใจด้วยการรักษาบาดแผลนั้นให้"
24. "ผู้ที่มีใจสุภาพ อ่อนน้อมถ่อมตน หัวใจของเขาย่อมแข็งแกร่งยิ่งกว่าสิ่งใด
ผู้ที่มีใจเมตตาคิดช่วยเหลือผู้อื่น หัวใจของเขาย่อมมีค่ายิ่งกว่าทองคำ
กระต่ายน้อย เธอคือผู้ที่เหมาะสมแล้วชั้นขอมอบละอองดาวให้แก่เธอ"
หงส์หยิบขวดรูปกลมขึ้นมาและมอบให้แก่กระต่าย
25. "เพียงเธอเปิดขวดออก พรที่เธอขอก็จะเป็นจริง" หงส์บอกกระต่าย "ขอในสิ่งที่เธอต้องการเถอะนะ"
เมื่อพูดจบแล้ว หงส์ก็บินจากไป
"ขอบคุณมากนะครับ" กระต่ายพูดขึ้น พร้อมกับมองไปที่ละอองดาวในอ้อมแขน
"ชั้นอยากจะขอให้หมู่บ้านของเรามีพืชผักอร่อยๆกินกันตลอดปี เพื่อที่ทุกคน...
ไม่สิ ถ้าชั้นขอแบบนี้ คุณวัวก็ต้องทำงานหนักต่อไป คุณแกะก็คงโดนคุณหมูป่ารังแก คุณลิงก็คงทำงานกันต่อไปด้วยความอดอยาก
พ่อมดเองก็คงหลอกคนอื่นไปเรื่อยๆ... นอกเหนือจากกระต่ายในหมู่บ้านของชั้น ทุกคนก็ยังคงไม่มีความสุข"
เจ้ากระต่ายยืนคิดอยู่สักครู่หนึ่ง "ชั้นขอให้ต้นไม้ต้นนี้กลับมาอุดมสมบูรณ์อีกครั้งและตลอดไป"
แล้วเจ้ากระต่ายก็เปิดขวดละอองดาวออก
26. +27. ทันใดนั้น ดวงดาวขนาดเล็กจำนวนมากก็พวยพุ่งออกมาจากขวดนั้นไปในทุกทิศทาง
และเมื่อแสงดาวสัมผัสกับกิ่งไม้ใบไม้ที่เหี่ยวเฉา กิ่งไม้ใบไม้เหล่านั้นก็กลับมาเป็นสีเขียวสดใดอีกครั้ง
28. กระต่ายน้อยเดินทางกลับสู่หมู่บ้านของตน
ระหว่างทางก็พบว่าผู้คนที่เคยพบเจอกัน ต่างก็มีความสุขกันทุกคน
ในตอนนี้ แม้ว่ากระต่ายและเพื่อนๆจะยังต้องลงมือปลูกผักเอง
แต่มันก็มีความสุขกับการทำงานนั้น
และทุกครั้งที่กระต่ายน้อยมองขึ้นไปบนฟ้า
มันก็จะนึกถึงการเดินทางไปตามหาละอองดาว นึกถึงใบหน้าที่มีความสุขของทุกๆคน
และรู้สึกมีความสุขไปกับทุกๆคน ตลอดไป...
ปกหลัง
