Poem

...ร่างเล็กๆนอนสงบ หนึ่งบนใบไม้ อีกหนึ่งใต้เงาไม้...
ร่างหนึ่งนอนอย่างสุขใจแต่อีกร่างนอนร้องไห้ปวดใจ...
เสียงเบาๆจึงไถ่ถาม แต่คำตอบคือเสียงสะอื้นไห้...
เสียงเบาๆจึงปลอบโยน คำตอบมีเพียงหยดน้ำตา...
เสียงเบาๆนิ่งเงียบอยู่เคียงข้าง แล้วเสียงเล็กๆจึงตอบเล่ากลับมา...
...สองเท้าวิ่งเล่นบนทางอันคุ้นเคย...
...สองตามุ่งมองลอดเงาไม้ที่ปิดฟ้า...
...สิ่งแปลกตาอยู่เบื้องหน้า...
...นำพาสู่หนทางอันแปลกไป...
...สองเท้ายืนอยู่บนวงกตไร้ทางออก...
...สองตามองไปไม่เห็นบ้าน...
เสียงร้องไห้ผสมผสานกับเสียงเล่าเรื่อง...
ถ่ายทอดอดีตที่ประสบพบเจอ...
ร่างที่เปี่ยมสุขจึงปลอบโยน เบาๆแต่เต็มไปด้วยคุณค่า...
ร่างที่ร้องไห้จึงเปี่ยมด้วยรอยยิ้ม
...แล้ววันหนึ่ง ร่างเบื้องบนก็จากหาย...
เสียงหัวเราะ เสียงปลอบโยนเหลือแต่เพียงความเงียบงัน...
ทิ้งร่างใต้เงาไม้เบื้องล่างให้ร้องไห้อีกครั้งคราว...
กลางคืนมันเหน็บหนาว...
การอยู่ลำพังทำให้เหงาใจ...
ความมืดนำมาซึ่งความกลัว...
ความโดดเดี่ยวกลั่นออกมากับน้ำตา...
และแล้วเมื่อแสงตะวันสาดส่อง...
ใบไม้เหลืองเก่าร่วงโรยจากต้น...
ปีกแห่งแสงคลี่คลายต้อนรับแสงทองแห่งวันใหม่...
ภายใต้ฟากฟ้ามือหม่น ปีกนั้นคือความหวัง...
โบยบินนำพาเบื้องหน้า ให้สองเท้าก้าวตาม...
เสียงหัวเราะกลับมาอีกครั้ง...
ปีกที่แต่งแต้มสีสัน โน้มนำสองเท้ากลับสู่ฝัน...
หลังคาที่โหยหามาให้เห็นอยู่เบื้องหน้า...
ความเหนื่อยล้าอันหนักหนาถูกปลดทิ้งให้หายไป...
ส่วนที่ขาดหายกลับมาเติมเต็มใหม่ภายใต้เสียงหัวเราะและน้ำตาแห่งความปิติยินดี...
สองตามองย้อนกลับไป...
มิตรภาพก็ไม่อยู่ตรงนั้นแล้ว...
ปีกแสนสวยบินกลับสู่บ้านเกิด...
แย้มยิ้มอบอุ่น... และกลายเป็นสีจางอยู่ในความทรงจำ...

ลำดับที่ 1 --ระยะทาง--

posted on 06 Sep 2006 19:05 by ddprainlord  in Poem

เส้นทางมากมายถักทอร่ายร้อยผู้คนเข้าหากัน... เป็นถนนที่ระยะทางไกลบ้าง ใกล้บ้าง ... บางครั้งก็เห็นสะพาน และบ่อยครั้งก็เห็นกำแพง...

บนเส้นทางที่เรายืนอยู่ด้วยกัน บอกได้ยากว่าไกลหรือใกล้... สิ่งที่กำหนดระยะทางนั้นไว้คงเป็นใจของคนทั้งสอง

เมื่อเห็นว่าไกลเกินไป ก็อยากจะเดินเข้าหา... แต่เมื่อใกล้เกินไป ก็อยากจะเดินออกห่าง ซึ่งไม่ว่าทางไหนก็เหนื่อยทั้งนั้นแหล่ะ... แต่ที่ยากกว่าคือการเลือกจะไม่ให้เปลี่ยนแปลง... ต้องคอยเดินหนียามที่ถูกเดินเข้าหา และต้องคอยเดินเข้าหาในขณะที่ถูกเดินออกห่าง

แถมยังต้องครุ่นคิดกับการที่ว่าระยะทางมันตรงกับใจทั้งสองแล้วรึยัง... แล้วเมื่อไหร่ถึงควรทอดสะพาน แล้วเมื่อไหร่ถึงควรสร้างกำแพง...

การบริหารคงยากกว่าที่คิดฝัน... แต่จะหลบจะเลี่ยงก็คงไม่ได้... บริหารกันต่อไปให้ดีๆก็แล้วกัน...

----------------------------------------

ตอนแรกๆ ข้าน้อยเลยอยากเขียนให้ง่ายๆหน่อยฮับ ... อ่านแล้วจะเข้าใจกันยังไงก็ลองตีความกันดูนะฮับ เพียงแต่... ใจจริงอยากบอกว่าไม่ต้องตีความมากฮับ อ่านแล้วเกิดความรู้สึกยังไง ข้าน้อยก็รู้สึกอย่างนั้นแหล่ะฮับ แต่ถ้ามีเวลาอยากจะพิจารณาเนื้ออักษร ก็ลองดูฮับ อาจจะได้อะไรที่ข้าน้อยก็มองไม่เห็นก็เป็นได้ฮับ...

ขอบคุณสำหรับทุกคอมเมนท์นะฮับ